Αιωνία του η μνήμη.

Ξέρω πως θα σας φανεί κάπως το θέμα, ΑΛΛΑ πραγματικά απορώ: εσείς πηγαίνετε στις κηδείες και αν ναι, γιατί;

Αφορμή της σημερινής μου περισυλλογής είναι η τυχαία συνάντηση προχτές με έναν συμμαθητή μου, τον Μ., ο οποίος με πληροφόρησε ότι πέθανε ο πατέρας ένας άλλου συμμαθητή μας, του Γ. Μάλιστα, το ίδιο βράδυ θα πήγαινε λέει και από το σπίτι του Γ. να τον συλληπηθεί και με ρώτησε αν θα πήγαινα και εγώ. Φυσικά για εμένα και προς έκπληξη εκείνου, απάντησα "όχι". Επέμενε πως ο Γ. ήταν φίλος μας και έπρεπε να του σταθούμε. Προς μεγάλη έκπληξη δική μου αυτή τη φορά, του απάντησα πως εμένα τουλάχιστον δεν ήταν φίλος μου και, αν θυμάμαι καλά, ο Γ. είχε κάνει πατίνι τη ζωή του Μ. στο Γυμνάσιο. Ο Μ. τότε σκέφτηκε για λίγο και είπε πως τον έχει συγχωρήσει και πως αυτές τις στιγμές οι άνθρωποι ενώνονται. Είπε, δηλαδή, τις γνωστές βλακείες που λένε οι περισσότεροι και με έκανε να αναλογιστώ ακόμα μια φορά (λες και δεν είχα άλλες δουλειές να κάνω).

α) Ο Μ. δεν ήταν φίλος μου. Παλιός γνωστός ήταν. Μετά το σχολείο δε μιλούσαμε καθόλου. Δεν ήμαστε καν στην ίδια τάξη. Επομένως ,το να πάω στο σπίτι ενός ανθρώπου που γνώριζα τυπικά τη στιγμή μιας μεγάλης απώλειας, το θεωρώ τουλάχιστον προσβλητικό. Εξάλλου, τι να του πω; Ότι η ζωή συνεχίζεται; Είμαι πρακτικά μία άγνωστη και σπουδάζω Ιατρική. Όχι μόνο θα του ήταν αδιάφορες οι στερεότυπες παρηγορητικές μου φράσεις, αλλά πιθανότατα θα άρχιζε τις ερωτήσεις περί νεοπλασιών (αιτία θανάτου του πατέρα του) κι εγώ θα βρισκόμουν στην πολύ δύσκολη θέση να μη θέλω να του εξηγήσω.

β) Ο Μ. σίγουρα δεν ήταν φίλος του Γ. Μπορεί εγώ με τον Γ. απλά να μη μιλούσαμε, αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ ο Μ. είχε λόγους να τον μισεί. Ήταν ανταγωνιστές στο σχολείο. Μισιούνταν. Αν όντως ο Μ. είχε συγχωρήσει τον Γ. , θα τον έπαιρνε μια φορά χρόνια πολλά. Θα τον καλούσε μια φορά σε μία συνάντηση συμμαθητών. Θα τον είχε συγχαρεί όταν έμαθε ότι πήρε πτυχίο. Αυτά όμως δε συνέβησαν. Άρα για ποια συγχώρεση και μεγαλοψυχία μιλάμε; Οι άνθρωποι είναι απελπιστικά προβλέψιμοι.

γ) Όσον αφορά τον θάνατο, είναι ένα γεγονός , στο οποίο καταλήγει μία διαδικασία. Προσωπικά, θεωρώ ότι η αποστασιοποίησή μου αποτελεί σεβασμό στη μοναχικότητα που απαιτεί η αυθεντικότητα της διαδικασίας. Με άλλα λόγια, αν τη βίωνα εγώ, θα ήθελα μόνο συγκεκριμένους ανθρώπους δίπλα μου και μόνο συγκεκριμένες στιγμές και όχι τη σάρα , τη μάρα και το κακό συναπάντημα με τον καθένα να λέει το κοντό του και το μακρύ του και να με ζαλίζει με τη φασαρία. Ο Μ. μπορεί για λίγα δευτερόλεπτα να εξέπληξε τον Γ. με την παρουσία του εκείνο το βράδυ σπίτι του, ίσως να τον ενόχλησε και λίγο, αλλά δεν πιστεύω ότι θα απάλυνε ουσιαστικά τον πόνο του. Ο πατέρας του δεν επιστρέφει.

Υπάρχει μία άκρως περιεκτική αγγλική λέξη: Λέγεται grieving. Αντανακλά την εσωτερική διεργασία σε μια απώλεια-οποιαδήποτε απώλεια. Αυτή λοιπόν την απώλεια θεωρώ ότι ευτελίζουμε με το να καλούμε κόσμο και κοσμάκη σε μία κηδεία, οι περισσότεροι από τους οποίους έρχονται για κοινωνικές επαφές, λένε ένα "να ζήσετε να τον θυμάστε " και μετά χαζογελάνε στο καφενείο, όπου σερβίρεται ο καφές. Φοράνε μαύρα ρούχα (έλεος....) , μιξοκλαίνε και θυμούνται ότι ο εκλειπών ήταν καλός άνθρωπος, στοργικός πατέρας και έμπιστος φίλος. Μάλιστα. ΟΚ. Πόσοι όμως "συγγενείς" τον πήραν ένα τηλέφωνο να δουν τι κάνει; Πόσοι "φίλοι" συγχώρησαν τα λάθη του και τον κάλεσαν Χριστούγεννα να φάει μαζί τους; Πόσοι; Ο άνθρωπος χρειάζεται αγάπη και εκτίμηση όσο ζει. Εάν φύγει, χρειάζετα απλά τόπο χλοερό.

δ) Μετά από αυτή μου την απάντηση στον Μ. υπονόησε ή μάλλον μου το είπε ευθέως, κατάμουτρα που λέμε, ότι είμαι ανάλγητη και δε θα έπρεπε, ειδικά εγώ, μιας και είμαι και γιατρός. Δεν του θύμωσα , γιατί με είπε γιατρό, ενώ δεν είμαι ακόμα και γιατί η ηλιθιότητα δεν είναι αδίκημα στον δικό μου ποινικό κώδικα. Το θέμα, λοιπόν, είναι ότι δε με σοκάρει η ειλικρινής αδιαφορία αλλά η υποκρισία. Προφανώς ο θάνατος του πατέρα του Γ. με στενοχώρησε στιγμιαία, αλλά δε θα επηρεάσει τη ζωή μου. Ποιο το νόημα να υποκριθώ και να αρχίζω να λέω πράγματα που, όποιος με ξέρει λιγουλάκι, είναι εμφανές ότι δεν πιστεύω; Συγκλονισμένος είναι ο Γ., όχι εγώ. Δικός του πατέρας είναι. Ο Μ. δεν συγκλονίστηκε από τον θάνατο ενός ανθρώπου που ούτε καν γνώριζε. Απλά βρήκε την ευκαιρία να θρέψει τον εγωισμό του πάνω σε μία επίπλαστη μεγαλοψυχία. Πάτησε πάνω σε μία απώλεια για να φανεί ανώτερος και συμπονετικός. Εγώ βέβαια είμαι γιατρός και δε θα πρεπε να λέω τέτοιες κακοήθειες για τα ευγενή κίνητρα του "φίλου" μου του Μ.

Νίπτω τας χείρας μου._