Ο Πιλάτος και το πιλάτες

Ο Πιλάτος και το πιλάτες

Το Πάσχα φέτος ήρθε νωρίς και έτσι το τέλος της περιόδου των διακοπών συνέπεσε με τα μέσα Απριλίου. Πρόκειται για ημερολογιακή συνωμοσία. Και τι άλλο θα μπορούσε να είναι από τη στιγμή που τα μέσα Απριλίου ουσιαστικά σηματοδοτούν την έναρξη των προσπαθειών μας για προσαρμογή στην εαρινή σεζόν; Στις βιτρίνες βγαίνουν πλέον τα ανοιξιάτικα,τα θέατρα τελειώνουν, η μέρα μεγαλώνει και στα γυμναστήρια γίνεται κοσμοσυρροή. Αφού έχουμε νηστέψει τη Μεγάλη Εβδομάδα φτωχά ,ταπεινά και λιτοδίαιτα -βεβαίως βεβαίως-(καλαμαράκια, χταποδάκι με μακαρονάκι κοφτό, σουπιές, φακές και τον λιτό κι απέριττο χαλβά), στη συνέχεια ορμάμε στο αρνάκι, το κοκορέτσι, τα αυγά , τα τσουρέκια και κάθε τι που μπορεί να ανεβάσει στο κατακόρυφο τον αριθμό των θερμίδων που λαμβάνουμε καθημερινά.. Και για να μη βιαστείτε να πείτε ότι η γράφουσα απλά καυτηριάζει, σας βεβαιώνω ότι και εγώ έχω διαπράξει το εν λόγω έγκλημα και μάλιστα κατά συρροή. Μουτζουρωμένο το διατροφικό μου ποινικό μητρώο. Βέβαια, υπάρχει η πρόφαση ότι Πάσχα ήταν, χρονιάρες μέρες, γιορτές, πώς να μην το ευχαριστηθούμε; Νίπτουμε ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι τας χείρας μας και οδεύουμε ανακουφισμένοι στον δρόμο της γαστρονομικής αμαρτίας. Επειδή, όμως, όλες οι αμαρτίες πληρώνονται, μετά τον Πιλάτο έρχεται το...πιλάτες και , ω του θαύματος ,όλα ανατρέπονται ( ή τουλάχιστον με αυτή την προσδοκία προχωρούμε). Η περίοδος από τα μέσα περίπου Απριλίου μέχρι τα τέλη Ιουλίου μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα ως η περίοδος του γυμναστηρίου. Όσοι δεν έχουμμε γίνει μέλη, σπεύδουμε να προμηθευτούμε την πολυπόθητη καρτούλα που μας εξασφαλίζει την είσοδο στον ναό του καλλίγραμμου κορμιού και όσοι την έχουμε ξεχασμένη σε κάποιο συρτάρι, την αναζητούμε με λατρεία! Αγοράζουμε καινούρια αθλητικά παπούτσια, τοπάκια ,φορμίτσες, και κοκαλάκια για τα μαλλιά, μαθαίνουμε τα πάντα για τα ισοτονικά ποτά και ονειρευόμαστε το φιδίσο κορμι που θα αποκτήσουμε στους επόμενοιυς δύο μήνες για να μας βλέπουν στην πλαζ και να σκάνε οι οχτροί μας από την ομορφιά , την τσαχπινιά και το μπρίο μας, να μας ποθούν οι υπόλοιποι, κι εμείς , ως σταρ του σινεμά, να απολαμβάνουμε τα βλέμματα θαυμασμού! Βέβαια, οι μέρες περνούν και καθώς δε μοιάζουμε στην Παπαρίζου ή τον Νίκο Παπαδακη, αρχίζουμε να το ξανασκεφτόμαστε το ζήτημα. Το πιλάτες μας δυσκολέυει, το power plate μας εξουθενώνει, ο διάδρομος απαιτεί πολύ χρόνο και η μόνη παρηγοριά είναι πια τα πατατάκια. Εντάξει, εντάξει , παρηγοριά είναι και οι εκπομπές της Θρασκιά και της Καγιά. Δεν τους ξέχασα. Απλά προσέχω τα λόγια μου (Θου Κύριε) μην πέσει φωτιά και με κάψει. Βυθισμένοι, λοιπόν, στην αλμυρή και τηλεοπτική όαση καταλήγουμε ότι “we are what we are and for what we are , there is no excuse.” Άλλωστε δε φταίμε εμείς, αλλά η κοινωνία που μας προβάλλει συγκεκριμένα πρότυπα και στάσεις ζωής.Έτσι είναι. Εμείς νίπτουμε τας χείρας μας. Το πιλάτες μπορεί να περιμένει, η γεύση barbecue ποτέ. Έφτασε η εποχή που θα δοξαστούν οι καμπύλες. Απολαύστε την!

Πάω να κάνω δίαιτα τώρα...